Kuğu Mezarı - Bölüm 19
“Haa, ah, ahh!”
“Huh…”
Rothbart’ın aleti düzenli biçimde ileri geri girip çıktıkça, her seferinde biraz daha derine gömülürken Anna ellerini nereye koyacağını bilemeden çırpındı. Sonunda, suda boğulan birinin bir saman çöpüne sarılması gibi, uyluğunu kavrayan Rothbart’ın ön koluna sıkıca tutundu.
“Haa… başka hiçbir şey olmasa bile, bu konuda ona birebir benziyorsun.”
Rothbart dudak şapırdattı. Kızıl gözleri hazla parladı. Dışarıdan soğukkanlı görünüyordu ama çenesinden süzülen ter damlaları bedeninin de alev alev yandığının kanıtıydı.
“Ah, ahhh! Nngh! Uhhngh!”
“Aletimin uzunluğu ve, hah, senin içinin derinliği… kusursuz uyuyor.”
Rothbart her hareket ettiğinde sertliği Anna’nın kalçasına çarpıyordu. Sınırına kadar, alabildiğine derine bastıkça, sanki bedeni ikiye ayrılacakmış gibi hissediyordu.
“Karım da, onu böyle bastırarak aldığımda hep kasılırdı.”
“Aahk!”
İtişlerin hızı arttıkça Anna’nın tırnakları Rothbart’ın ön kolunu çizdi, izler bıraktı. Uylukları çaresizce titredi ama Rothbart her şeyi hiçe sayarak daha da sert girdi.
“Efendim, lütfen, ahh, ahh!”
“Efendi değil. Bana Roth de.”
Rothbart Anna’nın küçük çenesinin ucuna bir öpücük kondururken fısıldadı.
“Sana Roth demeni söylemiştim, benim Ianna’m.”
“Ugh, ngh, ahhh!”
Çok geçmeden ağzı Anna’nın aralanmış dudaklarını yuttu. Çığlık kadar çıplak şehvet izleri salyayla birbirine karıştı. Rothbart, Anna’nın çıkardığı her müstehcen inlemeyi içmek ister gibi dilini emdi.
Nefes nefese haz çığlıkları birbirine dolanırken, odada sadece etin edebe aykırı şapırtısı ve ıslak sesler yankılanıyordu.
Rothbart’ın yaptığı her şey Anna’yı alev alev yakıyordu. Eli nereye dokunsa, aleti nereye girse… farkına varmadan açık bacakları beline sıkıca dolandı.
Hep böyle mi şehvetliydi, yoksa Rothbart onun bedenini fazlasıyla mı iyi biliyordu, bilmiyordu.
Rothbart yalnızca Anna’nın kalçasını kaldırıp aşağı bastırdı. Kalçasının her hamlesinde bedeni savrulup daha da çöktü. Dışarı itilen aleti, sinsi bir sırıtışla yeniden kızgın derinliklerine soktu.
“Ama yine de sıkısın… beni de onun aldığı gibi alabilmen için biraz çalışman gerekecek. Şimdilik seni iyice açmaya odaklanmam lazım.”
“Nngh!”
Anna’nın görüşü karardı. Başı döndü, düşünemez oldu. Tek isteği dalgalar tarafından sürüklenip yutulmaktı…
Tam o anda, içindeki sertlik şiddetle sarsıldı. Soğuk su dökülmüş gibi sersemliği dağıldı, yerine korku hücum etti. Eğer hazırlıksız bir şekilde böyle hamile kalırsa…
Hayır, şimdi değil. Daha zamana ihtiyacı vardı, daha sakin düşünebilmek için. Çaresizlikle Rothbart’ı durdurmaya uzandı.
“H-hayır, bekle! Bugün değil… lütfen, dışarıya…”
“İçine boşalmazsam nasıl hamile kalacaksın?”
Rothbart alayla karşılık verdi, kalçasına bir şaplak indirdi. Panikleyen Anna kurtulmaya çalıştı ama köküne kadar geçirilmişti, kımıldayamıyordu.
“Sonra, şimdi değil, ngh, ahhh!”
“Ne zaman ve nereye boşalacağımı sen belirlemezsin. Buna ben karar veririm. Anladın mı?”
Rothbart kalçasını acımasızca kavrayarak hırladı. Anna başını sallayarak ağladı ama Rothbart sırıtıp onu hırpalamaya devam etti.
“Kiminle anlaşma yaptığını sanıyorsun? Geri alabileceğini mi düşündün?”
Elbette alamazdı. Rothbart karanlık bir kahkaha atarak son bir kez bastı, derinlerine çivi çakar gibi vurdu.
“Aahh, ahhh!”
“Haa, ngh, Ianna…!”
Menisi derinlerine fışkırdı. İçini yakan o kavurucu sıcaklıkta Anna belini büküp tiz bir inlemeyle haykırdı.
Aleti yük üstüne yük boşaltırken, şişmiş iç duvarları kasılarak kökünü sıkıca sardı, tek damlanın bile kaçmasına izin vermeyecekmiş gibi.
Rothbart onu izlerken güldü, sonra avucunu Anna’nın solgun, içe çökmüş karnına bastırarak fısıldadı. “Dünyana çabuk dönmek istiyorsan… çok çalışmamız gerekecek, değil mi?”
“Haa, haa…”
“Sana güveniyorum.”
Bununla birlikte Rothbart hafifçe kalçasına vurdu ve ayağa kalktı. Aleti çıkıp bedenini bir anda boş bıraktığında Anna tuhaf bir boşluk hissetti.
Anna soluk soluğa kendini toparlamaya çalıştı ama gücü kolay kolay geri gelmedi.
Bu sırada Rothbart tamamen giyinmişti. Anna’nın ona giydirirken çıkardığı kıyafetler yerde dağınık duruyordu.
“Üzerini giy ve dışarı çık.”
Anna’nın kendini toparlaması için geçen kısa sürede Rothbart çoktan kusursuz bir centilmen görüntüsüne bürünmüştü.
Masaya yığılmış hâlde duran Anna’ya bakarak ekledi, “Madem inceleme bitti, sıra bedelini ödemeye geldi.”
Sonra çıktı. Kapının gıcırdayarak kapanmasının ardından ağır adımlarının sesi giderek uzaklaştı.
Odada yalnız kalan Anna masanın üzerine kıvrıldı. Doruk anında sonsuz bir yüksekliğe uçmuştu ama sonrasındaki çöküş bir o kadar yıkıcıydı. Büyük bir yükseklikten taşa fırlatılmış gibiydi; Anna acıyla inledi. Az önce yanıp tutuşan bedeni bir anda buz kesti. Daha önce yaşamış olmasına rağmen, kendinden tiksinmeye dayanmak neredeyse imkânsızdı.
Rothbart’ın hunharca bıraktığı izler uyluklarından aşağı süzülüyordu. Anna kendini, kirle bulanmış, buruşturulmuş bir kâğıt parçası gibi hissetti.
Rothbart haklıydı. Artık geri dönüş yoktu… Bir iblisle pazarlık yapanın kaçınılmaz yoluydu bu. Teklifini kabul ettiği anda tasmasını kendi elleriyle ona vermişti. Düşündüğünde, başından beri onun avucunda çırpınıp duruyordu; bu yüzden geriye kalan tek şey, bu duruma bir an önce alışmaktı.
Bu, en az acı veren yol olacaktı. Anna’nın yumuşakça yere indirilen gözleri kasvetle titreşti.