Kuğu Mezarı - Bölüm 48
Birinci Yıl, 16 Ağustos
Geri dönmek istiyorum. Annemi görmek istiyorum.
Birinci Yıl, 20 Ağustos
Aylarca odama kapanmamın ardından Rothbart aniden gelip özür diledi. Benden bu kadar nefret edileceğini hiç düşünmediğini, sadece naz yaptığımı sandığını söyledi. Yakışıklı olduğu için kendini fazla beğendiği kesin.
Yine de, soylu bir ailenin tek çocuğu olarak şımartılarak büyümüş olması anlaşılır. Yaşça ondan küçük ama biraz daha olgun olan ben, özrünü kabul etmeye karar verdim.
Birinci Yıl, 5 Eylül
Roth tamamen çürük biri değil gibi. Ah, bu arada Roth, ona taktığım lakap. Adı çok uzun diye. Beş hecelik isim olur mu? Sürekli söylemek zorunda kalanlar için büyük saygısızlık. Roth bundan hoşlanmadı ama bırakmamı da hiç söylemedi.
Daha önce hiç reddedilmediğini ve söylediğim her şeyin ona tuhaf geldiğini söyledi. Ben de “Bu, hani şu ‘Bana ilk kez böyle davranan kadın sensin’ replikleri gibi mi?” diye takıldığımda, sinirle gözlerini devirdi. Değilse, niye gözlerinle bana lanet okuyorsun?
Birinci Yıl, 12 Eylül
İyi ki kimse günlüğümü okuyamıyor. Tedbir olsun diye Roth hakkında beddualarla doldurdum ama hiçbir şeyden haberi yok gibi. Bundan sonra daha rahat yazabilirim.
Birinci Yıl, 6 Ekim
Roth’un sol kolunda uzun bir yara izi var. İntihar girişimi olabileceğinden endişelendim ama bana tersleyerek bunun benim yüzümden olduğunu söyledi. Bir kuğuyu çağırmak için bir demonun kanı gerekiyormuş.
Ben ondan böyle bir şey istemedim ki, neden bana kızıyor? Asıl kızması gereken benim!
Birinci Yıl, 31 Ekim
Bu dünyaya düşeli tam bir yıl oldu. Normal yaşıyorum. Hayır, sadece öyleymiş gibi yapıyorum.
Annemi düşünmekten deliye dönüyorum. Beni beklediğini hissediyorum. Ama ya beni ölü sanıp korkunç bir karar verirse?
Hayır. Öyle bir şey olamaz.
Asıl dünyama dönmenin bir yolunu bulmalıyım. Bunun için… Roth’un iş birliğine ihtiyacım var.
Birinci Yıl, 3 Kasım
Roth’a sözleşmeli bir evlilik teklif ettim.
Marki Albert’in gözünü bir süreliğine boyamak ve asıl dünyama dönebilmek için iş birliği yapmayı önerdim.
İsteksiz görünüyordu ama eskisi kadar da direnmedi. Belki sonunda benim onunla ilgilenmediğimi, sadece geri dönmek istediğimi anladı.
Şükürler olsun.
İkinci Yıl, 16 Ocak
Son zamanlarda Roth can sıkıcı sorular soruyor.
Neden bu kadar geri dönmek istiyorum? Asıl dünyamda sevdiğim biri mi var?
Sorduğunda başımı salladım. Bunun üzerine Roth öfkelendi ve sevdiğim biri varken onunla evlenip evlenmeyeceğimi sordu.
Zordu. Sevdiğim kişinin annem olduğunu söyleyemedim. Bir anneyle çocuğun birbirini önemsemesi çok doğal… Ama Roth için bu doğal değildi.
Ebeveynlerinden biri ölmüş, diğeri hayatta kalmış; tıpkı benim gibi, geriye sadece ikisi kalmıştı. Ama koşullarımız tamamen farklıydı.
Annesinin onu bir demon hâline getirmek için intihar ettiğini söyledi. Roth onu asla anlayamıyordu.
Babası Marki Albert içinse, ona güvenemeyeceğini söyledi. Albert’in annesinin ölümüne sebep olduğu için ondan nefret ettiğini ve tek amacının, annesinin vasiyeti gereği onu kusursuz bir Lohengrin Markisi yapmak olduğunu ekledi. Böyle birine annemin benim için dünyadaki en değerli insan olduğunu nasıl söyleyebilirdim?
Kaçamak cevaplar verdim. Yapabildiğim tek şey buydu.
İkinci Yıl, 30 Ocak
Roth aniden tuhaf bir soru sordu. Bu dünyaya ilk geldiğimde giydiğim kıyafetler neredeydi?
Düşününce… Nereye koymuştum? Hatırlayamıyorsam, belki de o kabarık elbiselerden biriyle dönmem gerekecek. Annem çıldırır. Ama üzerlerinde mücevherler dikili olduğuna göre, belki o kadar da kötü olmaz.
Bunu sıradan bir soru sandım ama Roth üstelemeye devam etti. En sonunda, ısrarına sinirlenip kaybettiğimi söyleyince, kaşlarını çatıp beni dikkatsizlikle suçladı. Hiçbir şey yapmamışken bana birden yüklenmesi… Bu adamdan iyi bir koca olmaz. Neyse ki evliliğimiz sadece şartlı.
İkinci Yıl, 20 Mart
Düğün tarihi belirlendi.
İkinci Yıl, 1 Mayıs
Bugün Roth’la evlendim. Bir düğün. Daha 21 yaşındayım…
Tören kıyafetleri içindeki Roth gerçekten çok yakışıklıydı. Boyutlar arası bir yolcuyla eşleşme şartı olmasaydı, yüksek sosyetede çok popüler olurdu. Hem bir pişmanlık hem de tuhaf bir zafer hissi duydum.
Ama anlamsız bir zafer. Çünkü yakında gideceğim.
İkinci Yıl, 2 Mayıs
Roth’la birlikte oldum. Dürüst olmak gerekirse, bunu planlamamıştım. Ama ortam… ortam sürükledi.
Zaten gidecek olmam düşüncesi beni cesaretlendirdi. Ailem bedenimi kimseye kolayca vermemem gerektiğini öğretmişti ama… neyse.
İlkimin Roth olması o kadar da kötü gelmedi. Sinir bozucuydu ama zalim değildi ve çok yakışıklıydı. Üstelik onun da ilkiydi. Gitmeden önceki son anı olarak kabul etmek fena bir fikir değildi.
…İyi ki Roth bu günlüğü okuyamıyor.
İkinci Yıl, 7 Mayıs
Tamamen tükenmiş durumdayım. Evleneli beri Roth sürekli bana yapışıyor.
Sorun şu ki, bundan tamamen nefret etmiyorum. “Yapamayacağım hiçbir şey yok” iddiasını kanıtlarcasına o giderek ustalaşırken, ben hâlâ yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk gibiydim. Ona kapılıp kendimi toparlayamaz oldum.
Sanki bedenim kırılıp ona uyacak şekilde yeniden yapılıyor; onsuz yaşayamaz hâle gelene kadar. Sadece onu ister hâle gelene kadar.
Bu korkutucuydu ama beni asıl endişelendiren, bu gidişle geri dönebileceğim günün sürekli ertelenmesiydi. Bu bir problemdi.
Kararlılığa ihtiyacım vardı. Onu terk etme kararlılığına.
İkinci Yıl, 10 Mayıs
Kandırıldım. Kandırıldım. KANDIRILDIM!
Geri dönebilmem için, asıl dünyadan gelirken giydiğim kıyafetlere ihtiyacım var!
Onları kaybettiğimi fark ettiğimde yıkıldım ama meğer Marki Albert çalmış. O şerefsiz, Roth’tan bir çocuk doğurursam geri vereceğini söyledi… Sonunda her şey en başa döndü.
Bir çocuk… Saçmalık. Hiç düşünmemiştim bile. Hem çok uzun sürer.
Düşününce, evlenmeden önce Roth bana o kıyafetleri sormuştu. Bir şey mi biliyordu? Ama sormaya cesaret edemiyorum…
İkinci Yıl, 6 Temmuz
Hamilelik… Gerçekten tek yol bu mu? Ya bir çocuk doğururum ama Marki Albert yine de kıyafetleri geri vermezse?
İkinci Yıl, 31 Ekim
Bir yıl daha böyle geçti. O kıyafetler… Keşke o kıyafetler bende olsaydı.
İkinci Yıl, 13 Aralık
Roth benimle çocuk yapmak istemez. Onu ikna etmeliyim. Nasıl?
İkinci Yıl, 15 Aralık
Ona dürüst olmalı mıyım? Hayır. Roth, Marki Albert’e karşı derin bir kin besliyor. Gerçeği olduğu gibi söylersem, öfkelenip hamileliğin asla olmaması gerektiğini söyleyebilir… Dikkatli yaklaşmalıyım.
İkinci Yıl, 21 Aralık
Her neyse, yine de birlikte olmaya devam ediyoruz. Roth’un korunmayı bırakmasını sağlayabilirsem, her şey çözülecek…
Üçüncü Yıl, 3 Ocak
Roth’a çocuk isteyip istemediğini gelişigüzel sordum.
Cevap vermek yerine bana beni sevip sevmediğimi sordu. Beklemediğim bir soruydu.
Doğal olarak başımı salladım. Yalan değildi. İster kin yoluyla ister beden yoluyla olsun, bu kibirli adamdan çoktan hoşlanmaya başlamıştım. Ama bunun hamilelikle ne ilgisi vardı, hâlâ anlamıyordum.
Roth sessiz kaldı ve odadan çıktı. Yanlış bir şey söylemiş olabileceğimden endişelendim.
Üçüncü Yıl, 10 Ocak
Roth kabul etti! Bir çocuk yapmamız gerektiğini söyledi.
Üçüncü Yıl, 2 Mart
Hamile kalmak sandığım kadar kolay değilmiş. Bu yılın Kızıl Ay Günü geçti ve yine gidemedim.
Belki hayal kırıklığım çok belli oldu, çünkü Roth beni teselli etti; hamileliğin o kadar kolay olmadığını söyledi. Sonra bana hangi çiçeği sevdiğimi sordu. En azından bahçeye çiçek dikelim diye önerdi; bu beni biraz olsun rahatlattı.
Çiçekler… güller güzel olurdu.
Üçüncü Yıl, 31 Ekim
Bu yıl da olmadı. Gelecek yıl, ne pahasına olursa olsun.